اکولوژی
 
قالب وبلاگ
نويسندگان
  1. تعادل غیر واکنشی گونه ای: این عمدتا برای جوامع پیشگام به کار می رود جایی که گونه ها به یک زیستگاهی که دارای نیچ های خالی است، حمله می کنند. برخی ترکیبات گونه ای غیر واکنشی در نظر گرفته می شود.
  2. تعادل واکنشی گونه ای: این برای جوامعی که از گونه های واکنشی و غیر واکنشی تشکیل شده است،به کار می رود.اینجا گونه های واکنشی آنهایی هستند که سازگاری نیچی(زیستخوان) مشابه دارند. مثل گونه هایی که یک گروه اکولوژیکی را تشکیل می دهند.
  3. تعادل گونه ای جورواجور(متنوع): این به عنوان یک مرحله که واکنش بین گونه ای به ترکیبات معمر(Long-lived) منجرمی شود،شناخته می شود.
  4. تعادل گونه ای تکاملی: این مرحله،مرحله نهایی پیشرفت جامعه است. هنگامی رخ می دهد که اعضاء گونه ها به طور ژنتیکی با همدیگر و محیط محلی خود سازگار شده است. 

چهار مرحله تعادل ویلسون تفسیر جالبی از مراحل توالی اولیه است که از طریق پیچیدگی ساختاری و میزان واکنشهای رقابتی هنگام پیشرفت جامعه شناخته می شوند. این تفسیر، فرایندهای تکاملی گونه ای را همانطور که در قالب جامعه و اکوسیستم دیده می شود،فراهم می کند. به نظر می رسد برای اکولوژیست های گیاهی مهمترین معیار پایداری جامعه ترکیب گونه ای و ساختار جامعه است. اگر ترکیب گونه ای یک جامعه در طول یک دوره ی چند دهه ای ثابت بماند،گویند جامعه در حال تعادل است. این مفهوم پایداری نسبت به عقیده اکولوژیست های جمعیت خیلی قاطع و محکم نیست. زیرا به نوسانات تراکم افراد یا تعداد گونه های تشکیل دهنده ی یک جامعه اجازه می دهد. البته تغییر درتعداد گونه های تشکیل دهنده ی ساختار یک جامعه ممکن است یک جایگزینی در پیشرفت به سوی ناپایداری باشد. به نظر می رسد تفسیر پایداری جامعه در ارتباط با شکل حیات و ساختار ضروری باشد.آشکار است که تغییرات دیده شده در ساختار (مثلا تغییر از جنگل بسته به جنگل باز یا Woodland) باید به عنوان یک ناپایداری تلقی شود، حتی اگرچه با تغییر در ترکیب گونه ای همراه نباشد.اگرتغییر در ساختار، یک تغییر ساختاری برگشت پذیر باشد(مثلا پس از طوفان)تغییرات ساختاری نه تنها به عنوان ناپایداری تلقی نمی شود بلکه مقاومت در برابر تغییرات( یعنی پایداری) است. بنابراین،پایداری جامعه هنگامی که یک مرحله از تعادل پویایی که حد اقل بیش از چند دهه در جوامع خشک زی گیاهی باقی بماند،به خوبی تفسیر می شود. پایداری با ساختار و ترکیب گونه ای نسبتا ثابت در این فاصله زمانی (چند دهه) شناسایی می شود. این دو پارامتر (ساختار وترکیب گونه ای) قابل اندازه گیری هستند و پیش بینی در مورد پایداری می تواند از تحلیل های ساختاری یا مطالعات پویایی جمعیت در جوامع حاصل شود. تغییرات ساختاری و ترکیبی خاص در یک جامعه  یک پدیده عادی در پایداری جامعه است. اما طبیعت این تغییرات باید به گونه ای باشد که شواهدی از نوسانات محض یا برگشت پذیر ارائه کند تا تغییرات مداوم وبرگشت ناپذیر. اگر مدرکی به دومی دلالت کند(تغییرات برگشت ناپذیر)، ممکن است جامعه صفات یا پایداری خود را از دست بدهد. (شکننده شود)
[ ۱۳٩٠/۱٠/٥ ] [ ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ ] [ حمیدرضا قاسمی ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

دانشجوی دکترای فیزیولوژی گیاهی دانشگاه اصفهان Hamidecology@yahoo.com
موضوعات وب
صفحات دیگر
امکانات وب

آمار سایت


رمان